«Να ζει ως επίσημος κάνεις ή να μην ζει ;»
Το ερώτημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο έργο του Άμλετ, που ταλανίζει την ανθρωπότητα έλαβε χώρα, ελαφρώς παραλλαγμένο στην ηλιόλουστη Χαλκίδα. Λίγο πριν ξεκινήσει η παρέλαση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, αίφνης ενεφανίσθη – με κάθε επισημότητα – στον χώρο των επισήμων, η γνωστή ανεπίσημη υποψήφια του νομού , προκαλώντας ανάμικτα συναισθήματα οργής, γέλιου και τούμπαλιν στους αυθεντικούς επισήμους, που ήταν πάνω στην εξέδρα και την είδαν να κάνει το grande σάλτο μορτάλε!
Τι σημασία έχει που οι κανονικοί επίσημοι, όπως οι Διευθυντές της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έμειναν εκτός της εξέδρας των επισήμων… Το γεγονός επίσης ότι δεν ακούστηκε το όνομα της ανεπίσημης υποψήφιας στην εκφώνηση των επισήμων, όπως ανέμενε, μικρή σημασία έχει αφού όλα γίνονται για μια επίσημη φωτό και μετά έχει ο Θεός…
Έτσι η ανεπίσημη υποψήφια που έγινε για λίγα λεπτά επίσημη, ξαναέγινε ανεπίσημη κατεβαίνοντας με ταχύτητα που ξεπερνούσε τον ήχο από την εξέδρα των επισήμων, όπου παρέμειναν οι αυθεντικοί επίσημοι. Είναι αδήριτο γεγονός ότι στην ζωή αλλά και στην πολιτική Βήμα – Βήμα κάπου θα φτάσεις.
Το θέμα είναι που, ποσό μακριά και κυρίως πως θα φτάσεις;
Γιατί η γραμμή ανάμεσα στην επίσημη και την ανεπίσημη ιδιότητα είναι τόσο λεπτή, όσο και γραμμή ανάμεσα στην σοβαρότητα και τη φαιδρότητα!
