Στα χέρια των πολιτών βρίσκεται από χθες το κλειδί στην εξίσωση «ευρώ ή χάος», με τις Βρυξέλλες, το Λουξεμβούργο, τη Φρανκφούρτη και την Ουάσιγκτον να κοιτούν ήδη προς την επόμενη μέρα.
Οι πάντες ανησυχούν – κάποιοι υπέρμετρα – για το μη σχηματισμό κυβέρνησης και το αποτέλεσμα των νέων εκλογών και αρχίζουν να παίρνουν τα μέτρα τους.
Προπαγάνδα (κατά τον Γιούνκερ) ή όχι, στους διαδρόμους της Κομισιόν και του Συμβουλίου μπορεί κανείς να συναντήσει υπαλλήλους και αξιωματούχους, που «θα μας κλάψουν ειλικρινά» αν ο λαός αποφασίσει μια πορεία εκτός ευρώ, όμως είναι αρκετά φρόνιμοι για να φροντίσουν από τώρα «τα κληρονομικά» του μακαρίτη.
Το Δεκέμβρη του 2009, όταν τα think tanks των Βρυξελλών είχαν βγάλει τη διάγνωση για το αναπόφευκτο της πτώχευσης της Ελλάδας η παρομοίωση που χρησιμοποιούσαν τα κοινοτικά στελέχη – και αναπαρήχθη ευρέως από τον Τύπο – ήταν αυτή του επικήδειου: «τα περί ελληνικής πτώχευσης μοιάζουν με ένα επικήδειο που κανείς δε θέλει να εκφωνήσει». Αύριο ίσως κάποιος να πρέπει να το κάνει.
Για το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν αποτελεί καταστατική υποχρέωση να προετοιμάσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το «σχέδιο Β» για την αποφράδα μέρα της «δραχμής» και μάλιστα οι πάντες θα κριθούν από το πόσο καλά έχουν μελετήσει την κατάσταση και έχουν πάρει τα μέτρα τους. Οφείλουν να προστατεύσουν τα εισοδήματα, τις περιουσίες, τις επενδύσεις και την οικονομία που εξυπηρετεί τουλάχιστον άλλα 16 κράτη μέλη του ευρώ και τους πολίτες τους, αλλά και να ασχοληθούν με το αύριο του 98% του κοινοτικού ΑΕΠ, όσο τους αναλογεί. Η Ελλάδα άλλωστε αποτελεί μόνο το 2%. Αυτό υπονοεί η Κρ. Λαγκάρντ με τις χθεσινές της δηλώσεις, όπως και ο Φρ. Μπαρουάν που φαίνεται πως γνωρίζει και το λογαριασμό: 50 δις ευρώ, μόνο για τη Γαλλία.
Οι κοινοτικοί αξιωματούχοι (Κομισιόν), οι διπλωμάτες του Συμβουλίου (κράτη μέλη) και τα στελέχη της ΕΚΤ ξεκαθαρίζουν ότι την επιλογή για την αποχώρηση της Ελλάδας δεν θα την πάρει το ευρωσύστημα: «θα την λάβει η Ελλάδα».
Οι πραγματικές επιλογές που έχει ο Ελληνικός λαός και το πολιτικό σύστημα είναι οι εξής:
Να ανταποκριθούν στην κοινοτική αλληλεγγύη, κατανοώντας πως λειτουργούν οι θεσμοί και να αποδεχθούν ότι για να συνεχιστεί η πορεία στο κοινό νόμισμα υπάρχουν και υποχρεώσεις, ή όπως είπε και ο Μπαρόζο «…αν δεν αποδέχεται τους κανόνες του club το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να αποχωρήσει».
Καταγγελία του μνημονίου δε συναρτάται με παραμονή στο ευρώ, για τους νομικούς της Κομισιόν η έννοια της «απονομιμοποίησης» είναι «αστεία» το λιγότερο και οι μισές από τις εναλλακτικές που προτείνει η Αριστερά, (αναγκαστικά δάνεια, δέσμευση καταθέσεων, κρατικοποίηση του πλούτου κ.α.) είναι αντίθετες με το κοινοτικό δίκαιο – όχι το μνημόνιο. Νομικοί κύκλοι των Βρυξελλών μιλάνε μάλιστα για «σοβιετικής εμπνεύσεων ιδέες, χωρίς καμία σύγχρονη εφαρμογή» και επισείουν την απειλή του ευρωδικαστηρίου.
Οι κανόνες ήταν πάντα γνωστοί: το ευρώ δεν συνάδει με υψηλά ελλείμματα, μη βιώσιμο χρέος, οικονομικές στρεβλώσεις και διαφθορά. Οι άλλοι 16 του ευρώ συγχώρεσαν τα ψευδή στοιχεία δύο φορές, οι αγορές όμως όχι.
Κύκλοι της Κομισιόν τονίζουν στο Real.gr ότι «οι αγορές» δεν είναι κάποιο μοχθηρό τέρας, αλλά πολίτες, εταιρίες και επενδυτές που για να εμπιστευθούν τα χρήματά τους κάπου πρέπει να γνωρίζουν εκ των προτέρων του όρους και τα οικονομικά δεδομένα. «Η Ελλάδα με τα ψευδή στοιχεία και τα υψηλά ελλείμματα δεν εξαπάτησε τους εταίρους της, αλλά και χιλιάδες πολίτες σε όλο τον κόσμο που της εμπιστεύτηκαν τις αποταμιεύσεις τους» – απόδειξη ότι υποχρεώθηκε σε κούρεμα.
Διερωτώνται λοιπόν «σε ποιόν έχουν κηρύξει τον πόλεμο οι αντιμνημονιακές δυνάμεις στην Ελλάδα; Θα πρέπει να θεωρείται λογικό ότι ένας τρόπος ζωής που χρηματοδοτήθηκε από δανεικά και σήμερα καλείται σε μια λογική προσαρμογή, να απαιτεί να μην πληρώσει για το παρελθόν; Και αν ναι πως θα χρηματοδοτήσει το μέλλον;».
Προτάσσουν μάλιστα το επιχείρημα «γιατί οι Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί είναι λογικοί με αυτές τις εξισώσεις και ψήφισαν “σταθερότητα ” ενώ οι Έλληνες επαναστατούν και αντιδρούν με κραυγές;». Τέτοιες φράσεις ακούγονται στους διαδρόμους των Βρυξελλών και κανείς δε μπορεί να δώσει μια συνολική απάντηση. «Καλά μόνο η Ελλάδα έχει κοινή γνώμη;». Στα χρήματα του ΔΝΤ για παράδειγμα μετείχαν και χώρες πάρα πολύ φτωχές (βλ. παλαιότερη δήλωση ΣτροςΚαν) όπως η Αϊτή. Αν η Ελλάδα κάνει default στο υπόλοιπο χρέος της θα έχει φεσώσει και τη σεισμόπληκτη Αϊτή…
Ίσως η απάντηση βρίσκεται στο «εγνωσμένο ψέμα στον ελληνικό δημόσιο διάλογο». Ο Γ. Παπανδρέου γνώριζε την κατάσταση, γνώριζε τι έπρεπε να γίνει και παρόλα αυτά δεν το έκανε πράξη από τον φόβο του πολιτικού κόστους. Διέφυγε της ευθύνης και της σύγκρουσης με το κόμμα του μέσω των δημοψηφισμάτων. Καθαιρέθηκε ουσιαστικά, σχηματίστηκε μια κυβέρνηση με επικεφαλής το καλύτερο ελληνικό όνομα στο χώρο της οικονομίας, το Λουκά Παπαδήμο και πάλι όμως η πρόοδος ήταν κατώτερη των περιστάσεων λόγω «των πολιτικών δεσμεύσεων».
Αυτό που οι Βρυξέλλες δε θα συγχωρήσουν ποτέ στην Αθήνα είναι η φυγομαχία. Η χώρα είχε εκλεγμένη νομίμως κυβέρνηση και κοινοβούλιο με θητεία ως τον Οκτώβριο του 2013. Ο κομματικός υπολογισμός όμως οδήγησε σε πρόωρες κάλπες και αβεβαιότητα χωρίς κανένα πραγματικό λόγο. Παρά το γεγονός ότι 3 από τα κόμματα που εκλέχτηκαν μπορούσαν να βρουν ένα κοινό τόπο για κρατήσουν την Ελλάδα στο παιχνίδι και πάλι ο κομματικός υπολογισμός επέβαλε τις νέες κάλπες.
Όσο και αν ο Γιούνκερ σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς και δε θέλει να κάνει κήρυγμα, το βέβαιο είναι πως οι πάντες έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους: όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο «έλα παραδέξου το, δε θέλεις να κυβερνήσεις ε;»
real.gr
