Γιορτινές μέρες..
Όλα στολισμένα…
Ο Μανώλης τον παροτρύνει να βγει στο διάδρομο να βάλει κι εκείνος μια μπάλα στο στολισμένο δέντρο ..
Δεν θέλω.. Μανώλη δεν έχω όρεξη..
Μα δεν γίνεται αυτό.. πρέπει να βάλεις την μπάλα σου στο δέντρο.
Όχι δεν έχω όρεξη.
Τουλάχιστον έλα να δεις τι φτιάξαμε…
Δεν μπορεί ν αρνηθεί στον Μανώλη
Δεν είναι ένας απλός νοσηλευτής…
Είναι ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ.
Εντάξει λέει ο Αλέξανδρος.
Ετοιμαστήκαμε κάθισε στην καρέκλα του και βγήκαμε στον διάδρομο.
Απίστευτο…απλά απίστευτο.
Όλος ο διάδρομος…όλο το ταβάνι γεμάτο κρεμασμένες χειροποίητες μπάλες φτιαγμένες τις προηγούμενες μέρες από τα παιδιά.
Ναι αυτά τα παιδιά που νοιώθουν την χημεία να τρέχει στις φλεβιτσες τους και βγάζουν τα σωθικά τους γιατί η ψυχή τους αντιστέκεται..
αυτά τα παιδιά έχουν το σθένος να δημιουργούν…
Κάναμε γύρω γύρω τον διάδρομο θαρρώ 4 με 5 φορές κοιτάζοντας το ταβάνι.
Καταλήξαμε στο μεγάλο δέντρο πλάι στο παράθυρο…
Έλα λουκουμάκι μου κρέμασε την μπάλα σου και κάνε μια ευχή .
Χαμογελώντας άπλωσε το χεράκι του και έβαλε την μπάλα του σ ένα κλαράκι.
Μαζί του εκανα κι εγώ την δική μου…
Του χρόνου τα Χριστούγεννα να είναι όλα τα παιδάκια σπίτι τους, γερά κι ευτυχισμένα.
Δεν πραγματοποιήθηκε…
Και φέτος την ημέρα που ο Αλέξανδρος μου “έφυγε” θα είμαι εκεί.
Θα είμαι εκεί μαζί με τον Κώστα την Νία ,την Βούλα, την Μαρία ,τον Νίκο, την Αναστασία, τον Σάκη, την Μάρω.
ΌΧΙ γιατί θα είναι γιορτές…
ΞΕΡΕΤΕ? ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΌΛΟΙΠΕΣ ΜΈΡΕΣ…ΠΆΛΙ ΕΚΕΊ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΆ ΤΑ ΠΑΙΔΊΑ
Ν ΑΓΩΝΊΖΟΝΤΑΙ…
αλλά για να τους δώσω την ΚΟΝΚΆΡΔΑ τους, το ΜΕΤΆΛΛΙΟ τους και ένα ΔΏΡΟ απ ΟΛΟΥΣ ΕΣΆΣ που με βοηθάτε κάθε χρόνο να τιμήσω, την ημέρα που έφυγε,
την ΜΝΉΜΗ του με τον πιο όμορφο τρόπο…
ΜΟΙΡΆΖΟΝΤΑΣ ΧΑΜΌΓΕΛΑ.
Όποιος από εσάς επιθυμεί να αναλάβει το δώρο ενός παιδιού, μπορεί να μου στείλει προσωπικό μήνυμα.
Σας ευχαριστώ όλους.
Ματίνα Κυριάκου
Περήφανη μαμά του Αλέξανδρου Δαρδώνη.
