Της Μαρίας Καράπα
Συνάντησα τον Δημήτρη Σούρα στο γραφείο του. Θέμα μας, το θέμα των τελευταίων εβδομάδων που απασχολεί όλη την Ελλάδα – και όχι μόνο – Ο θάνατος των τριών παιδιών στην Πάτρα. Η μάνα Πισπιρίγκου, ο πατέρας Δασκαλάκης και ο ρόλος της κοινωνίας μας σήμερα.
Τον είδα συναισθηματικά φορτισμένο. «Μαρία μου βλέπω τις εικόνες των παιδιών και κλαίω .» Ήταν πραγματικά εξοργισμένος για μια υπόθεση πρωτόγνωρη για όλους μας, που έκανε την Ελλάδα σημείο αναφοράς με μελανά χρώματα και στο εξωτερικό.
Τον ρωτώ για τις ζωγραφιές των παιδιών. Αν μιλούν όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των περιπτώσεων, με την συνδρομή των παιδοψυχολόγων .
Μαρία Καράπα: Τις ζωγραφιές της Τζωρτζίνας πως τις εξηγείται εσείς; Τι μηνύματα στέλνουν;
Δημήτρης Σούρας: Εγώ βλέπω ότι σε όλες τις ζωγραφιές φαίνεται η “μαυρίλα” που υπήρχε μέσα του, που δείχνει και την απειλή που δεχόταν. Θέλω να τονίσω ότι η απειλή αυτή όπως την αναγιγνώσκω δεν προερχόταν από κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Βλέπω ένα παιδί που είχε πολύ φόβο πάρα πολύ άγχος, και ένιωθε εγκατάλειψη.
Μαρία Καράπα: Η Τζωρτζίνα είχε πιστεύετε γνώση των θανάτων που είχαν συμβεί στις αδερφές της;
Δημήτρης Σούρας: Ναι το πιστεύω. Από τις ζωγραφιές της Τζωρτζίνας γίνεται αντιληπτό ότι το παιδί είχε γνώση των θανάτων και δείχνουν μάλιστα ένα παιδί φοβισμένο και βασανισμένο . Πρέπει να σας πω κα. Καράπα ότι η λέξη που εκπέμπεται ως μήνυμα από όλες τις ζωγραφιές της 9χρονης Τζωρτζίνας είναι η λέξη απειλή.
Μαρία Καράπα: Απειλή από ποιον ;
Δημήτρης Σούρας: Όχι πάντως από εξωγενή παράγοντα.
Μαρία Καράπα: Ο ρόλος του πατέρα σε όλη αυτή την τραγική υπόθεση με την ανείπωτη κατάληξη που εμφανίζεται να ασχολείται με την καριέρα του ποιος είναι ;
Δημήτρης Σούρας: Εγώ βλέπω τις εικόνες των παιδιών και κλαίω. Αν τον είχα μπροστά μου θα ρώταγα τον πατέρα Μάνο Δασκαλάκη: Πέθαναν 3 παιδιά σου και δεν κατάλαβες τίποτα; Το μόνο μέλημα σου ήταν να δίνεις συνεντεύξεις; Να ανεβάζεις βιντεάκια για να προωθείς την καριέρα σου;
Τα πάντα μιλάνε, εμείς δεν θέλουμε να τα δούμε. Εμείς κλείνουμε τα αυτιά μας, και τότε τα παιδιά ζωγραφίζουν. Τότε τα παιδιά δεν έχουν άλλη άμυνα, από το να ζωγραφίζουν με την ελπίδα κάποιος να καταλάβει την κραυγή αγωνίας τους. Κάποιος να αντιληφθεί και να κάνει κάτι. Δυστυχώς κανείς δεν έκανε τίποτα…
Μαρία Καράπα: Η κοινωνία μας δεν έχει ευθύνη σε παρόμοιες περιπτώσεις;
Δημήτρης Σούρας: Αλλοίμονο.
Είναι μια μαχαίρια στην καρδιά όλων ημών. Της κοινωνίας μας που δεν έχει χρόνο, βιάζεται και της εσώκλειστης αδιαφορίας που όλοι υποψιάζονται και ταυτόχρονα διστάζουν η γυρίζουν την πλάτη.
Καιρός να δούμε μέσα μας και να προσεγγίσουμε διαφορετικά τον συνάνθρωπο το γείτονα.
Έτσι ίσως αλλάξουν καταστάσεις που πολλοί γνωρίζουν λίγοι ασχολούνται και ελάχιστοι μιλούν, αλλά δυστυχώς ψιθυριστά .
ΕΦΥΓΑΝ τρία παιδιά Μαρία, τρία αγγελούδια δεν μπορώ να το χωνέψω .
